Tajemnicze, osnute mgłą jezioro. Płytkie (raptem 2m), z kryształowo czystą wodą. Przeplatane gdzieniegdzie domami na palach. Życie toczy się tam całkowicie na wodzie. Głównym środkiem transportu jest łódź. Dzieci wychowują się na łódkach. Nam nie przyszłoby do głowy żeby małego bobasa włożyć do łódki i to bez kamizelki ratunkowej. A tam jest to codziennością. Z Bagan do Nyaung Shwe, które jest położone nad jeziorem, jechaliśmy 9 godzin nocą autokarem. Droga była bardziej wyboista, a autobus mniej komfortowy niż poprzedni. Na

Po 5 godzinnej jeździe nocnym autobusem, byliśmy dość zmęczeni, by włóczyć się po nocy w poszukiwaniu hotelu. Hotel był zarezerwowany, ale z racji tego, że autobus przyjechał 1,5h przed czasem, nikt na nas czekał. Zastanawialiśmy się czy wysiedliśmy na odpowiednim przystanku. Było bardzo wcześnie rano, w zasadzie noc jeszcze. Dzięki uprzejmości innych kierowców, którzy użyczyli nam swojego telefonu komórkowego, byśmy mogli się skontaktować z naszym „kontaktem” z Birmy, po długim poszukiwaniu naszego hotelu, wyłożyliśmy się na łóżkach na dosłownie 2

Tajemnicza, buddyjska, uduchowiona, zamknięta przed światem, nękana wojnami, najazdami, uciskana, terroryzowana przez rząd Birma czekała na nas. Odkąd otworzyła się na świat, zmiany następują nagle i szybko. Wszyscy powracający z niej turyści mówią: „trzeba jechać tam teraz. Za rok, za dwa lata, to już będzie zupełnie inny kraj”. Jeszcze nie jest tak mocno skażona turystyką jak kraje ościenne. Dziewicza i unikatowa. Globalizacja jednak szybko tam dociera. Chcieliśmy być przed nią. Bilety na ostatnią chwilę kupiliśmy przez biuro podróży (tu dostrzegamy